غروب بت ها

رها شدن بر گرده ی باد است و

با بی ثباتی سیماب وار هوا برآمدن

به اعتماد استقامت بال های خویش؛

ورنه مسأله یی نیست:

بر آسمان بلند

                سرانجام

                            پر باز می کند.

جهان عبوس را به قواره ی همت خود بریدن  است

آزاد ه گی را به شهامت آزمودن است و

رهایی را اقبال کردن

حتا اگر زندان

                پناه و ایمن آشیانه است

                و گرم جای بی خیالی سینه مادر

حتی اگر زندان

                 بالش گرمی ست

                 از بافه ی عنکبوت و تارک پیله.

رهایی را شایسه بودن است

حتی اگر رهایی

                 دام باشه و قرقی ست

                 یا معبر پر درد پیکانی

                                           از کمانی

وگرنه مسأله یی نیست:

پرنده ی نو پرواز

بر آسمان بلند

                سر انجام

                         پر باز میکند. 

شاملو